خدای بلوف بود. بسیجی ساده ای بود که به زور تا کلاس دوم راهنمایی درسشو ادامه داده بود.پدرش آدمی بدخلق بود. هر روز دعوا و مرافعه. بخش شرقی روستا از دستشون آسایش نداشت. یه روز دعوای مفصلی با باباش کرد. پدرش قسم خونشو خورده بود. شب رفته بود توو کاهدون خوابیده بود. معلوم نیست پول ازکجا گیرش اومده بود، صبح زود خودشو رسوند سپاه و عازم جبهه شد. بعد یه ماه زخمی شد بالاجبار برش گردوندن خونه. احساس می کرد گوش صدّامو بریده یه جوری از جبهه تعریف می کرد که انگار اگه اون نبود عملیات یا شکست می خورد یا اصلا عملیاتی نمی شد. فقط خدا می دونه حسن هر روز چقد دروغ می گفت البته همش برا سرگرم کردن بچه ها بود. گاهی حتی فرماندش فک میکرد نکنه از بچه های حفاظته، بنابراین ازش حساب می برد اونم چه جور. می یومد میشست پیش بچه های گروهانشون و لاف می زد که اگه فرمانده اذیتتون کرد بگین تا پوستی ازش بکنم ... هرکی می رفت پیش فرمانده زیرآبشو می زد، بیچاره می شد چون هم از فرمانده می خود و هم از حسن. یه روز فرمونده دید موقع ترخیص یه چن تا فشنگ ریخته توو وسایلش. بودند کسایی که از روستاشون فقط برا کش رفتن اسلحه و مهمات می رفتن جبهه. فرمونده فک کرد اینم از اون دسته بچه هاس. مچشو گرفت و گفت: به خداکاری میکنم شیش هف ماهی آب خنک بخوری. خندید و گفت: باریکلا پس حواست جمعه خواستم ببینم هوش و حواست به بچه ها هست یانه!!!! فرمونده دیگه مطمئن شد که حسن از بچه های حفاظته روشو بوسید و گفت سید عذر می خوام. حالا که میری خونه سلام برسون راستی گفتی از اولاد امامزاده سید محمودی؟ یه خواهشی ازت دارم(دست کرد توو جیباش و بعد از کمی گشتن یه پارچه سبز درآورد و داد دست حسن)این دخیلو به ضریح مبارکش ببند بگو رفیقام همه رفتن دعا کن منم زود راهی شم.  حسن فک می کرد فرمونده خیلی دلش می خواد مثله بقیه بچه ها بره مرخصی ولی احتمالا روش نمیشه از مافوقش اجازه بگیره حالا دست به دامن امامزاده شده..با اعتماد به نفسی مثال زدنی گفت: حاجی می خوای من باهاشون صحبت کنم اجازه بدن بری پیش زن و بچت؟ فرمونده بنده خدا اونقد جوش آورد که اگه کارد بهش می زدی خونش در نمی یومد. گفت: حسن، مگه بهت نگفتن من مجردم؟ حسن من و منی کرد و گفت: مگه نمیگی دعات کنم تا بری پیش بچه ها؟... فرمونده شرمگینانه سرشو انداخت پایین بعد با حالتی پر از افتخارسرشو بالا آورد، دستشوکشید به طرف خاکریزای دشمن. گفت رفیقایی که اونجان. منظورم شهداس. حسن گفت: آه راس میگی حواسم نبود. باشه باشه.(توو دل خودش می گفت حسن گند زدی. این چه وقت پرسیدن بود. تا من باشم هر غلطی دلم بخواست بکنم) بعد با حالتی بسیار مصمم دستشو انداخت روو شونه ی فرمانده و زل زد توو چشماش، گفت: دعا میکنم ان شاء الله راکتی موشکی گلوله مستقیم توپی بیاد و طوری بهت بخوره که زود شهید شی و ابدا درد نکشی... فرمونده کمی خجالت کشید. سرخ شد انگار بهش گفته بود ان شاء الله زودتر ازدواج کنی...البته به پای شوخیهای این بچه گذاشته بود روبوسی کرد و گفت: التماس دعا. (فهمید این بار حسابی گند زده و فرمونده دیگه فکر می کنه اون حتی یه بسیجی ساده هم نیست چه برسه به ...) حسن هم گفت: حاجی به قرآن مجید نمازشب دعات میکنم.. جالب این بود که حسن نمی دونست نماز چیه. به قول باباش روی قبله رو بلد نبود. تموم هنرش در شش سال چوپونی خلاصه می شد. سوار ماشی که شد، بند سبز حاجی رو درآورد و با انگشتاش باهاش بازی کرد.هزار نقشه کشیده بود برا این بند سبز. ببرم نشون دوستام بدم بگم اینو فرمونده به عنوان مدال افتخار بست روو بازوم چون ده پونزده عراقی رو اسیر کرده بودم.. بعد می گفت نه بابا مگه قحط مدال واقعی اومده که یه بند سبز بهم بدن. بگم..... ماشین یه کم تند رفت بند از دست حسن افتاد. می خواست داد بزنه بگه وایسا تا ورش دارم ولی توان نداشت. ماشین رفت و اون بند نه به ضریح امامزاده بسته بشد و نه حسن رو در کسب احترام و بزرگی یاری داد. حسن وقتی رسید خونه. رفت پیش پدرش و سلام کرد. پدرش بهش گفت:هان چیه؟ هنوز سرت نرفته دُمت برگشته؟ تو نتونستی یه ماه وایسی. گلّه رو ول کردی رفتی جهنم؟ حالام که رفتی خوب خبر مرگت دو ماه می موند لااقل توو سپاه استخدام بشی.

. شونزده سالش بود ولی در حسرت زن گرفتن نه شب خواب داشت و نه روز قرار. هر روز هم عاشق یه نفر بود. کافی بود دختری بهش سلام کنه. دیگه می رف توو هپروت. فک می کرد دختره عاشقش شده ولی خجالت میکشه پیشنهاد بده. پاشو می کرد تو یه لنگه کفش که بابا و مامان برید برام خواستگاریش کنید و البته تموم شور و شوقش مال مدتی بود که از جبهه بر می گشت خونه. وقتی می خواست بره جبهه، به محض اینکه از گردنه ی روستا می گذشت دیگه همه چی یادش می رفت. حالا هم که اومده بود عشقش دختر  دخترعمش بود. پولایی که گیرش اومده بود، همشو تقدیم دختره کرد و فک می کرد دیگه دل دختره رو بدست آورده. براش از قهرمانی ها ی فوق العاده ی خودش توو خط  می گفت . دختره هم عاشق داستانای جنگ بود. حسن هم به هر بهانه و با دیدن  هر چیز یاد قهرمانیای خودش در جبهه می افتاد و داد سخن می داد. اصولا داستانی وجود نداشت که حسن قهرمانش نباشه. مثلا یه بار دست خالی چند تا عراقی رو اسیر کرده بود.. (با دیدن نعلبکی یادش اومد که) یه بار از رو خاکریز با کلاش دفتر ستاد فرماندهی عراقیا رو نشونه گرفت دقیقا خورد به نعلبکی ای که دست سرهنگ جاسم بود. یه بار دیگه  تنهایی رفته بود شناسایی توو خاک دشمن. اونقد پیش رفته بود که دشمن رو پشت سر جاگذاشت و چهار کیلومتر توو خاک دشمن جلو رفته بود. رسیده بود به یه روستا... دختر بیچاره هم چنان جو گیر می شد که می گفت: حسن اجازه میدن ما دخترا بیایم تو جبهه؟ حسن توو رو خدا برام دعا کن من هم شهید بشم. حسن گفت: چرا بیای توو جبهه چرا می خوای شهید شی؟ مگه قرار نبود زن من بشی. دلت می یاد فردا من شهید می شم بچه هامون پدر نداشته باشن تازه اگه تو هم شهید بشی که دیگه مادر هم ندارن و میشن یتیم. منیژه، دختر عجیبی بود. یه روز مذهبی یه روز لامذهب. آدم می موند خدایا امروز که منیژه رو می بینه رو کدوم دنده بلند شه؟ ولی خوب،حسن خیلی دوستش داشت. از روزی هم که حسن جبهه رفته بود، منیژه فقط یه آرزو داشت. اونم اینکه به زودی خبر شهادت حسنو بهش بدن. اونوقت مثل زن همسایشون که شوهرش تازه شهید شده بود  می گفت امروز خوشحالم که شوهرم در راه اسلام و امام شهید شده. بعد زن ها می یومدن می گفتن چه شیر زنی؟...بعضی هم حسابی دلشون به حالم می سوخت و براش گریه می کردن. اونوقت یه حجله قشنگ جلو خونشون می بست برا شهید حسن سین. بعد به خود اومد و  گفت: اونوقت کسی نمی پرسه خره مگه حسن شوهرت بود شما که حتی رسما نامزدم نبودین... از اون طرف حسن توو روئیاهاش فقط آرزو می کرد که زودتر با منیژه ازدواج کنه. عکسی از منیژه گیرش اومده بود، شبا می رفت کمی دورتر از سنگرا نگاهش می کرد و می گریست. فرمانده بیچاره هم فکر می کرد، حسن عکس امام یا یکی از شهدا رو داره میبینه یا هم داره زیارت عاشورایی قرآنی چیزی توو این مایه ها می خونه. دلش نیومد خلوت حسنو به هم بزنه. بعدها هر جا می رسید می گفت: حسن یه عارف  کامله. بعد می گفت بعضی شبا دیدمش داره دوراز سنگرا کتابی رو می خونه و گریه می کنه. .. صبح که شد، موتورسیکلت سواری اومد که چهرش پوشیده بود بچه ها بهش می گفتند گوش بُر. لر بود. یه بار بیست نفر عراقی رو اسیر کرد نمی تونست بیارشون توو محورهای خودی.همون جا گوشاشونو بُرید وبعد آزادشون کرد. بهشون گفت: اگه دفعه بعد توو جبهه ببینمتون اسیرتون کردم می کشمتون. گوشای بریدتون علامت شناساییتونه. به صدام هم بگین به زودی ... گوش بُر میاد گوشتو می بره.. اول صبحی بچه ها کمی ترسیدن که این اینجا چی کار داره؟  

ادامه دارد................